Shloka 336
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
देवं मुनि वा यक्ष॑ वा पतित्वे पतिवत्सला । पतिपर स्नेह रखनेवाली सुकुमारी अपने स्वामीकी सेवामें सदा उपस्थित रहती और दूसरे किसी पुरुषका, वह यक्ष, मुनि अथवा देवता ही क्यों न हो, मनके द्वारा भी पतिरूपसे चिन्तन नहीं करती थी
devaṃ muniṃ vā yakṣaṃ vā patitvaṃ pativatsalā | patipara-sneha-rakṣaṇe vālī sukumārī svāminaḥ sevāyāṃ sadā upasthitā tiṣṭhati sma, anyasya kasya-cid api puruṣasya—sa yakṣo muniḥ athavā devo 'pi syāt—manasāpi patirūpeṇa na cintayati sma |
ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ಏಕಾಂತ ಸ्नेಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ಸೂಕುಮಾರಿ ಪತಿವ್ರತೆ ಸದಾ ಸ್ವಾಮಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯಾವ ಪುರುಷನನ್ನೂ—ಅವನು ಯಕ್ಷನಾಗಲಿ, ಮುನಿಯಾಗಲಿ, ದೇವನಾಗಲಿ—ಮನದಲ್ಲಿಯೂ ಪತಿರೂಪವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲಿಲ್ಲ.
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
True fidelity is not limited to outward behavior; it includes guarding the mind. The ideal presented is exclusive devotion to one’s spouse, maintained through disciplined inner intention and constant service.
Śrīkṛṣṇa describes a devoted wife who remains continually attentive to her husband’s service and refuses to entertain—even mentally—the idea of any other male (even a Yaksha, sage, or god) as a husband.