Shloka 4
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
क्षत्रियका पुत्र यदि समरांगणमें घायल होकर बाणोंकी चितापर दग्ध होता है तो वह देवदुर्लभ लोकोंमें जाता और वहाँ आनन्दपूर्वक स्वर्गीय-सुख भोगता है ।।
kṣatriyakā putra yadi samarāṅgaṇeṁ ghāyala hokara bāṇoṁ kī citā par dagdha hotā hai to vah devadurlabha lokoṁ meṁ jātā aur vahāṁ ānandapūrvak svargīya-sukha bhogatā hai || śrāntaṁ bhītaṁ bhraṣṭaśastraṁ rudantaṁ parāṅmukhaṁ paribaddhaśva-hīnam | anudyantaṁ rogiṇaṁ yācamānaṁ na vai hiṁsyathā bāla-vṛddhau ca rājan ||
ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು—ಕ್ಷತ್ರಿಯನ ಪುತ್ರನು ಸಮರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ಬಾಣಗಳ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ದಹನಗೊಂಡರೆ, ಅವನು ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಸুখವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ರಾಜನೇ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾಂತನಾದವನು, ಭೀತನಾದವನು, ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವನು, ಅಳುವವನು, ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಓಡುವವನು, ಕುದುರೆ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜುಸಾಮಗ್ರಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು, ಯುದ್ಧಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವನು, ರೋಗಿಯಾದವನು, ಜೀವಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವವನು—ಹಾಗೂ ಬಾಲಕ ಅಥವಾ ವೃದ್ಧ—ಇಂತಹ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The passage balances valor with restraint: heroic death in righteous battle is praised as leading to exalted realms, yet dharma forbids killing those who are helpless—exhausted, weaponless, fleeing, sick, pleading, or too young/old—because such killing violates the ethical limits of warfare.
Parāśara instructs a king on proper conduct in war. He first states the merit and heavenly reward associated with a Kṣatriya who dies wounded in battle, then immediately lays down prohibitions against slaying certain categories of vulnerable enemies, defining what honorable combat must exclude.