Shloka 11
Vasiṣṭha–Karāla-Janaka Saṃvāda: Aśuddha-Sevana, Guṇa-Dr̥ṣṭi, and Sāṃkhya–Yoga Ekārthatā
Mahābhārata 12.293
तमर्चयित्वा वैश्यस्तु कुर्यादत्यर्थमृद्धिमत् । रक्षितव्यं तु राजन्यैरुपयोज्यं द्विजातिभि:
tam arcayitvā vaiśyas tu kuryād atyartham ṛddhimat | rakṣitavyaṃ tu rājanyair upayojyaṃ dvijātibhiḥ ||
ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು—ಅದನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವೈಶ್ಯನು ಕೃಷಿ, ಪಶುಪಾಲನೆ ಮೊದಲಾದ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ದ್ವಿಜರು ಕಪಟ, ಶಠತೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯ ವಿಧಾನದಂತೆ ಆ ಅನ್ನ-ಧನವನ್ನು ಯಜ್ಞ ಹಾಗೂ ಲೋಕಹಿತ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ವಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Prosperity and social stability arise when each group fulfills its dharmic role: the Vaiśya generates abundance, the Kṣatriya protects it, and the twice-born employ it responsibly for yajña and public good, restraining moral faults like deceit and anger.
In a didactic passage of the Śānti Parva, Parāśara instructs on the proper maintenance of society: honoring the sustaining resource (wealth/grain/means of livelihood), increasing it through productive work, ensuring its protection by rulers, and directing its use by the learned toward righteous and welfare-oriented ends.