Shloka 16
Vasiṣṭha on Saṃsāra, Guṇas, and Misattributed Agency
Mahābhārata 12.292
वसिष्ठो जमदन्निश्ष विश्वामित्रो$त्रिरेव च | भरद्वाजो हरिश्मश्रु: कुण्डधार: श्रुतश्रवा:
vasiṣṭho jamadagniś ca viśvāmitro ’trir eva ca | bharadvājo hariśmaśruḥ kuṇḍadhāraḥ śrutaśravāḥ | asito devalo nāradaḥ parvataḥ kakṣīvān jamadagninandanaḥ paraśurāmaḥ tāṇḍyaś ca manasaḥ vaśam ānayan | ete maharṣayaḥ samāhitacittā vedar̥gbhiḥ bhagavantaṃ viṣṇuṃ stutvā tasyaiva buddhimato śrīhareḥ kṛpayā tapasā siddhiṃ prāpuḥ ||
ಪಾರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು—ವಸಿಷ್ಠ, ಜಮದಗ್ನಿ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ಅತ್ರಿ, ಭರದ್ವಾಜ, ಹರಿಶ್ಮಶ್ರು, ಕುಂಡಧಾರ, ಶ್ರುತಶ್ರವಾ, ಅಸಿತ, ದೇವಲ, ನಾರದ, ಪರ್ವತ, ಕಕ್ಷೀವಾನ್, ಜಮದಗ್ನಿಯ ಪುತ್ರ ರಾಮ (ಪರಶುರಾಮ) ಮತ್ತು ಮನೋನಿಗ್ರಹವಿರುವ ತಾಂಡ್ಯ—ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತರಾಗಿ ವೇದದ ಋಕ್ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆ ಧೀಮಂತ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವರು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Spiritual accomplishment (siddhi) arises from disciplined austerity supported by focused mind (samāhita-citta) and devotion expressed through Vedic praise; grace (kṛpā) of Śrīhari is presented as the enabling power behind success.
Parāśara lists renowned sages who, gathering their minds, praise Lord Viṣṇu with Vedic ṛk-verses and, through His grace, undertake tapas and attain siddhi—serving as exemplars of devotional discipline.