Shloka 110
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“महाराज! राजा शशबिन्दुने यह अनन्त धनराशि अश्वमेध नामक महायज्ञमें ब्राह्मणोंको दान कर दी थी ।।
mahārāja! rājā śaśabindunā iyam anantā dhanarāśir aśvamedha-nāmaka-mahāyajñe brāhmaṇebhyo dānena pradattā. sa cen mamāra śuñjaya caturbhadra-taraḥ tvayā; putrāt puṇya-taraś caiva mā putram anutapyathāḥ.
ಮಹಾರಾಜನೇ! ಶಶಬಿಂದು ರಾಜನು ಅಶ್ವಮೇಧವೆಂಬ ಮಹಾಯಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ಅನಂತ ಧನರಾಶಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದನು; ಆದರೂ ಅವನೂ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಓ ಶುಞ್ಜಯಾ! ನಾಲ್ಕು ಮಂಗಳಕರ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿದ್ದವರೂ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದವರೂ ಸಹ ಮರಣದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರಲು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು? ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಅಗಲಿದ ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸಬೇಡ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary merit, wealth, and auspicious qualities cannot prevent death; therefore grief should be tempered by understanding mortality and the limits of human control.
Vāyu addresses King Śuñjaya to console him for his son’s death, citing the example of King Śaśabindu—famed for immense gifts at an Aśvamedha—yet still subject to death, implying that Śuñjaya’s son too could not be exempt.