Shloka 9
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
तांस्तु विप्रस्थितान् दृष्टवा शास्त्रै: शास्त्राभिनन्दिन: । स्वशास्त्रै: परितुष्टाश्न श्रेयो नोपलभामहे
tāṁstu viprasthitān dṛṣṭvā śāstraiḥ śāstrābhinandinaḥ | svaśāstraiḥ parituṣṭāś ca śreyo nopalabhāmahe ||
ಆದರೆ ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಉಪದೇಶದಂತೆ ವಿವಿಧ ಆಚಾರತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೇ ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ನಾವು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವಂತೆ ಅವರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮತಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪರಮ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉಪಾಯ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದೇವೆ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
When many traditions follow their own scriptures sincerely and appear equally content, mere adherence to a particular śāstra does not by itself settle the question of śreyas (the supreme good). The verse frames a disciplined doubt that calls for deeper discernment about what truly leads to ultimate welfare.
Bhīṣma is explaining a situation of intellectual and ethical uncertainty: observing diverse groups devoted to their respective scriptural paths and praising them, he (or the inquirers he represents) becomes unsure which path is best for attaining the highest good, prompting further inquiry into dharma and liberation.