Shloka 13
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
स तु बद्धाञज्जलिं सत्यमयाचद्धरिण: पुनः । सत्येन स परिष्वज्य संदिष्टो गम्पतामिति,सत्य सावित्रीदेवीकी ओर हाथ जोड़कर खड़ा था। इतनेहीमें उस हरिणने पुनः अपनी आहुति देनेके लिये याचना की। सत्यने मृगको हृदयसे लगा लिया और बड़े प्यारसे कहा --तुम यहाँसे चले जाओ'
sa tu baddhāñjaliṃ satyam ayācad dhariṇaḥ punaḥ | satyena sa pariṣvajya saṃdiṣṭo gampatām iti ||
ಸತ್ಯನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತು, ಮತ್ತೆ ಆ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಜಿಂಕೆ ಪುನಃ ತನ್ನನ್ನೇ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಯಾಚಿಸಿತು. ಆಗ ಸತ್ಯನು ಅದನ್ನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸ्नेಹದಿಂದ ಹೇಳಿದನು— “ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗು.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma expressed as compassion and restraint: even when a creature seeks self-offering, the righteous response is to protect life, respond with empathy, and guide away from harm.
Satyam stands with folded hands, pleading with the deer; the deer again asks to be given as an oblation. Satyam embraces it and gently orders it to leave, signaling protection rather than acceptance of the deer’s self-sacrificial request.