Shloka 5
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
उत्पन्नत्यागिनो<लुब्धा: कृपासूयाविवर्जिता: । धनानामेष वै पन्थास्तीर्थेषु प्रतिपादनम्
utpanna-tyāgino 'lubdhāḥ kṛpā-sūyā-vivarjitāḥ | dhanānām eṣa vai panthās tīrtheṣu pratipādanam ||
ಕಪಿಲನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾರು ತಮ್ಮಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಲೋಭರಹಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೋ, ಕೃಪಣತೆ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ದೂರವಿರುತ್ತಾರೋ, ಮತ್ತು “ಧನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗ” ಎಂದು ತಿಳಿದು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಶುಭಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಪಾತ್ರರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಪಾಪಕರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸದಾ ಕರ್ಮಯೋಗದ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಕಲ್ಪ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ವಿಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ ಪರಬ್ರಹ್ಮದ ಕುರಿತು ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
कपिल उवाच
Educational Q&A
Wealth is best used through non-greedy renunciation and charitable bestowal—especially in meritorious contexts (tīrtha)—while avoiding sin and remaining established in disciplined action; this purifies intention and supports firm realization of the Supreme as pure consciousness/knowledge.
In Śānti Parva’s didactic discourse, Kapila instructs on the ethical handling of wealth: the virtuous relinquish attachment, give appropriately, and thereby progress from right conduct (karma-yoga) toward steady spiritual certainty (jñāna) about the Supreme Reality.