Shloka 37
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
जाजलिर्वाच न वै मुनीनां शृणुम: सम तत्त्वं पृच्छामि ते वाणिज कष्टमेतत् । पूर्वे पूर्वे चास्य नावेक्षमाणा नात: पर तमृषय: स्थापयन्ति,जाजलिने पूछा--वैश्यप्रवर! मैंने आत्मयाजी मुनियोंके समीप तुम्हारेद्वारा प्रतिपादित तत्त्वको कभी नहीं सुना। सम्भवत: यह समझनेमें कठिन भी है, क्योंकि पूर्वकालीन महर्षियोंने उसके ऊपर विशेष विचार नहीं किया है। जिन्होंने विचार किया है, उन्होंने भी उत्तम होनेपर भी इस धर्मकी जगत्में स्थापना नहीं की है; अतः मैं तुमसे ही पूछता हूँ
Jājaliḥ uvāca—na vai munīnāṁ śṛṇumaḥ sama-tattvaṁ pṛcchāmi te vāṇija kaṣṭam etat | pūrve pūrve cāsya nāvekṣamāṇā nātaḥ paraṁ tam ṛṣayaḥ sthāpayanti ||
ಜಾಜಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ವೈಶ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಣಿಜನೇ! ನೀನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಈ ಸಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಾನು ಮುನಿಗಳ ನಡುವೆ ಎಂದಿಗೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ಪುರಾತನ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಪರಿಶೀಲಿಸಿದವರೂ—ಅದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದರೂ—ಈ ಧರ್ಮವನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.
चुलाधार उवाच