Shloka 33
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
स्वयं यूपानुपादाय यजन्ते स्वाप्तदक्षिणै: । यस्तथा भावितात्मा स्यात् स गामालब्धुमहति,योगसिद्ध पुरुषोंके पास स्वयं यज्ञयूप उपस्थित हो जाते हैं और उन्हें लेकर वे पर्याप्त दक्षिणाओंसे युक्त यज्ञोंद्वारा यजन करते हैं। उनके ऋत्विजोंके पास दक्षिणा भी स्वतः उपस्थित हो जाती है। जिसका अन्तःकरण इस प्रकार शुद्ध एवं सिद्ध हो गया है, वही पृथ्वीको उपलब्ध कर सकता है
svayaṁ yūpān upādāya yajante svāptadakṣiṇaiḥ | yas tathā bhāvitātmā syāt sa gām ālabdhum arhati ||
ಯೋಗಸಿದ್ಧ ಪುರುಷರ ಬಳಿಗೆ ಯಜ್ಞಯೂಪಗಳು ತಾವೇ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ; ಅವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವರು ಸಮೃದ್ಧ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಡನೆ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಋತ್ವಿಜರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ದಕ್ಷಿಣೆಯೂ ಸ್ವತಃ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಂತರಾತ್ಮ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡವನೇ ‘ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು’ ಅರ್ಹನು.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True worthiness for worldly authority or prosperity arises from inner purification and yogic perfection; when one is perfected, the means for righteous action (ritual supports and due fees) come without coercion, reflecting non-grasping and ethical integrity.
Chūlādhāra describes the state of a spiritually accomplished person: ritual necessities like the yūpa and the proper dakṣiṇā are said to present themselves naturally, and he concludes that only such a purified person is fit to ‘obtain the earth’—i.e., to hold rightful dominion or secure stable welfare.