Shloka 24
कालनियमः शोकशमनं च
Kāla as Regulator; Pacification of Grief
अत्र गाथां यज्ञगीतां कीर्तयन्ति पुराविद: । त्रयीमुपाश्रितां लोके यज्ञसंस्तरकारिकाम्
atra gāthāṁ yajñagītāṁ kīrtayanti purāvidaḥ | trayīm upāśritāṁ loke yajñasaṁstarakārikām ||
ಇಲ್ಲಿ ಪುರಾತನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಋತ್ವಿಜರು ಹಾಡಿದ ಒಂದು ಗಾಥೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ತ್ರಿವೇದಗಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞದ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಮೆರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪುರಾಣವೃತ್ತಾಂತಜ್ಞರು ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts that sacrificial practice (yajña) is validated and sustained by the authority of the three Vedas (trayī). Tradition-bearers preserve this authority by reciting an inherited gāthā at appropriate ritual moments, emphasizing continuity, legitimacy, and right order in religious action.
Vaiśampāyana introduces a traditional gāthā associated with sacrifice. He notes that ancient lore-knowers recite it, describing it as Veda-based and as something that establishes the standing of yajña in the world—setting up the quotation or discussion that follows.