Shloka 12
योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
आकाशे ददृशे ज्योतिरुद्यतार्चि:समप्रभम् । तयो: समीप त॑ प्राप्तं॑ प्रत्यदुश्यत भारत
ākāśe dadṛśe jyotir udyatārciḥ-samaprabham | tayoḥ samīpaṃ tat prāptaṃ pratyadṛśyata bhārata ||
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುವ ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಒಂದು ಜ್ಯೋತಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಓ ಭಾರತಾ! ಆ ಜ್ಯೋತಿ ಆ ಇಬ್ಬರ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು—ನವೋದಯ ಸೂರ್ಯನ ಬಳಿಯೇ ಎರಡನೆಯ ಸೂರ್ಯನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how extraordinary, luminous phenomena are framed as meaningful signs within dharma discourse: divine radiance is not mere spectacle but a narrative marker that the moral-spiritual order is actively present, guiding or confirming the path of the righteous.
Bhīṣma describes a striking vision in the sky: a blazing, sunlike divine light appears and is seen moving closer to “those two,” heightening the sense of an omen or celestial visitation within the ongoing Shānti Parva narration.