Shloka 14
Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
इत्युक्तोउज्ञिरसां श्रेष्ठमामन्त्रय प्रतिपूज्य च । जगाम सहसा राम॑ महेन्द्र पर्वत॑ प्रति,उनके ऐसा कहने पर अंगिरागोत्रीय ब्राह्मणोंमें श्रेष्ठ द्रोणाचार्यकी आज्ञा ले उनका यथोचित सम्मान करके कर्ण सहसा महेन्द्र पर्वतपर परशुरामजीके पास चला गया
ity ukto ’ṅgirasāṁ śreṣṭham āmantarya pratipūjya ca | jagāma sahasā rāma mahendra-parvataṁ prati ||
ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಕರ್ಣನು ಆಂಗಿರಸ ವಂಶದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯನಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಮಹೇಂದ್ರ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಪರಶುರಾಮನನ್ನು ಸೇರುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the importance of proper conduct toward one’s teacher (seeking permission and offering respect), while also pointing to a deeper ethical issue: the pursuit of extraordinary power or knowledge must align with truthfulness and rightful eligibility, otherwise it creates moral and karmic tension.
After being spoken to, Karṇa respectfully takes leave of Droṇācārya—described as foremost among the Āṅgirasa Brahmins—and immediately travels toward Mount Mahendra to seek Paraśurāma, aiming to obtain advanced martial instruction.