Shloka 14
Bhṛgu–Bharadvāja-saṃvāda: Vānaprastha-parivrājaka-ācāra, Abhaya-dharma, and Lokānāṃ Vibhāga (Śānti-parva 185)
पुण्यापुण्यैस्तथा गन्धैर्धूपैश्व विविधैरपि । अरोगाः: पुष्पिता: सन्ति तस्माज्जिप्रन्ति पादपा:
puṇyāpuṇyais tathā gandhair dhūpaiś ca vividhair api | arogāḥ puṣpitāḥ santi tasmāj jighranti pādapāḥ ||
ಭರದ್ವಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಪವಿತ್ರ-ಅಪವಿತ್ರವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಾಸನೆಗಳಿಂದಲೂ, ವಿವಿಧ ಧೂಪಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದಲೂ ವೃಕ್ಷಗಳು ರೋಗರಹಿತರಾಗಿ ಹೂ-ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೃಕ್ಷಗಳೂ ಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse argues by observable effect (health and blossoming due to fragrances and incense) that trees possess a sensory capacity—specifically smell—thus extending consideration of sentience beyond humans and animals.
In a didactic discussion in Śānti Parva, Bharadvāja presents an inference: since trees respond beneficially to scents and fumigation, it is reasonable to conclude that they can smell.