Shloka 86
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
न मे मानुषलोको«यं मुहूर्तमपि रोचते । इस संसारमें सब कुछ असत्य एवं बहुत अरुचिकर है। यहाँ अनाप-शनाप बकनेवाले तो बहुत हैं, परंतु प्रिय वचन बोलनेवाले विरले ही हैं। यहाँ का भाव दुःख और शोककी वृद्धि करनेवाला है। इसे देखकर मुझे यह मनुष्यलोक दो घड़ी भी अच्छा नहीं लगता ।। ८५ * अहो धिग् गृध्रवाक्येन यथैवाबुद्धयस्तथा
na me mānuṣa-loko ’yaṁ muhūrtam api rocate | aho dhig gṛdhra-vākyena yathaivābuddhayas tathā ||
ಜಂಬುಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಈ ಮಾನವಲೋಕ ನನಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಸತ್ಯವಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಅರುಚಿಕರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ ಬಡಬಡಿಸುವವರು ಬಹಳ; ಆದರೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತವೂ ಆದ ಮಾತು ಹೇಳುವವರು ವಿರಳ. ಇಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ದುಃಖ-ಶೋಕವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಈ ಲೋಕ ನನಗೆ ಎರಡು ಘಳಿಗೆಯಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಹೋ, ಧಿಕ್ಕಾರ! ಗೃಧ್ರಸಮಾನ ವಾಕ್ಯದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಜನರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಬುದ್ಧಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।”
जम्बुक उवाच