Shloka 766
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
वरमस्मै प्रयच्छेयुस्ततो जीवेदयं शिशु: । यदि भगवान् शिव, कुमार कार्तिकेय, ब्रह्माजी और भगवान् विष्णु इसे वर दें तो यह बालक जी सकता है
varam asmai prayaccheyus tato jīved ayaṃ śiśuḥ | yadi bhagavān śivaḥ, kumāraḥ kārtikeyaḥ, brahmājī ca bhagavān viṣṇuś ca asmai varaṃ dadyuḥ, tadā ayaṃ bālakaḥ jīvet |
ಜಂಬೂಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಇವನಿಗೆ ವರ ದೊರೆತರೆ ಈ ಶಿಶು ಬದುಕಬಹುದು. ಭಗವಾನ್ ಶಿವ, ಕುಮಾರ ಕಾರ್ತಿಕೇಯ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು—ಇವರು ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಬಾಲಕನು ಜೀವಿಸಬಲ್ಲನು.”
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
When circumstances exceed human capacity, the tradition frames hope in terms of divine anugraha (grace): life may be restored only through a boon from the highest deities, emphasizing humility and reliance on higher moral-spiritual order.
Jambuka describes an infant’s survival as contingent upon receiving a divine boon, explicitly naming Śiva, Kārtikeya, Brahmā, and Viṣṇu as the only powers capable of reversing the child’s fate.