Shloka 116
आपद्धर्मनिर्णयः — विश्वामित्र-श्वपचसंवादः
Apaddharma Determination: Dialogue of Viśvāmitra and the Śvapaca
स्थूलस्फिग् विकृतो रूक्ष: श्वयूथपरिवारित: । शंकुकर्णो महावक्त्रो मलिनो घोरदर्शन:
sthūlasphig vikṛto rūkṣaḥ śvayūthaparivāritaḥ | śaṅkukarṇo mahāvaktro malino ghoradarśanaḥ ||
ಅವನು ನಿತಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥೂಲ, ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಕೃತ, ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ರುಕ್ಷನಾಗಿ ಕಂಡನು; ನಾಯಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು. ಮೊನಚಾದ ಕಿವಿಗಳು, ಮಹಾ ಬಾಯಿ; ಮಲಿನನಾಗಿ, ನೋಡಲು ಘೋರನಾಗಿದ್ದನು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a moral warning: degraded conduct and adharma are portrayed as leading to a degraded, fearful state, emphasizing that ethical choices shape one’s condition and reputation.
Bhīṣma is describing a frightening, impure-looking being—misshapen, filthy, and surrounded by packs of dogs—within a didactic account in the Śānti Parva meant to illustrate consequences and provoke ethical reflection.