Shloka 17
Adhyāya 115: On Restraint Under Verbal Provocation in the Assembly (सभायां आक्रोश-सहिष्णुता)
मनुष्यशालावृकमप्रशान्तं जनापवादे सतत निविष्टम् । मातड्मुन्मत्तमिवोन्नदन्तं त्यजेत तं श्वानमिवातिरौद्रम्
bhīṣma uvāca | manuṣyaśālāvṛkam apraśāntaṁ janāpavāde satataṁ niviṣṭam | mātaṅga-unmattam ivonnadantaṁ tyajeta taṁ śvānām ivātiraudram ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾವನು ಸದಾ ಜನಾಪವಾದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮಾನವದೇಹವೆಂಬ ಮನೆಯೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ತೋಳದಂತೆಯೇ; ಅವನು ನಿತ್ಯ ಅಶಾಂತ. ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಆನೆಯಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ನಾಯಿಯಂತೆ ಕಚ್ಚಲು ಧಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಪುರುಷನು ಅಂಥವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Persistent slander is portrayed as predatory and destructive; the ethical instruction is that a virtuous person should avoid and abandon those who habitually malign others, since such company undermines peace, character, and dharma.
In Bhishma’s discourse on righteous conduct in the Shanti Parva, he warns about a particular harmful type of person—the habitual slanderer—using vivid animal similes (wolf, mad elephant, savage dog) to stress the danger and the need for deliberate avoidance.