Shloka 22
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
हुताशनेन दग्धश्न यस्तस्या: काष्ठसंचय: । अकाष्ठमग्निं सा दृष्टवा स्वशरीरमथादहत्,उसने जो ईंधन जमा कर रखे थे, वे सब आगमें जल गये। तब अग्निको ईंधनरहित देख उसने अपने शरीरको जलाना आरम्भ किया
hutāśanena dagdhāś ca yasyāḥ kāṣṭhasaṃcayaḥ | akāṣṭham agniṃ sā dṛṣṭvā svaśarīram athādahat ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ರಾಶಿಯೆಲ್ಲ ಹುತಾಶನದಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಇಂಧನವಿಲ್ಲದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳು ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming grief can drive a person to self-destructive extremes. Ethically, it invites reflection on restraint (dama), clarity of judgment (viveka), and the need to uphold dharma even amid unbearable loss.
A woman who had prepared a pile of firewood for a blaze sees that the wood has been fully consumed. Noticing the fire now lacks fuel, she proceeds to burn her own body in it, intensifying the scene’s pathos and finality.