Shloka 111
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
गदाभुशुण्डिहस्ताश्व॒ तथा तोमरपाणय: । आयुर्धर्विविधैघोरिर्महात्मानो महाजवा:,किन्हींके हाथोंमें गदा, तोमर और भुशुण्डि शोभा पा रहे थे। वे महावेगशाली महामनस्वी पार्षद नाना प्रकारके भयंकर अस्त्र-शस्त्रोंसे सम्पन्न थे
gadā-bhuśuṇḍi-hastāś ca tathā tomara-pāṇayaḥ | āyudhair vividhais ghorair mahātmāno mahā-javāḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಮಹಾತ್ಮರು, ಮಹಾವೇಗಶಾಲಿ ಯೋಧರು ಗದೆ ಮತ್ತು ಭುಶುಂಡಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತೋಮರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ನಾನಾವಿಧ ಭಯಂಕರ ಅಸ್ತ್ರ-ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು॥
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warriors’ readiness and formidable armament, implicitly reminding the reader that war—though aligned with kṣatriya duty—carries a fearful moral gravity: power and speed are not ethically neutral when deployed in violent conflict.
Vaiśampāyana describes groups of mighty, swift fighters in the battle setting, noting the specific weapons they carry—maces, bhuśuṇḍis, and spears—and emphasizing their terrifying variety of arms.