Shloka 50
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
आसन वै मुनयस्तत्र सरस्वत्या: समीपत: । शोभयन्त: सरिच्छेष्ठां गड्जामिव दिवौकस:,महाराज! सरस्वतीके उस निकटवर्ती तटपर सुप्रसिद्ध तपस्वी वालखिल्य, अभ्मकुट्ट, दन्तोलूखलीः, प्रसंख्यानः, हवा पीकर रहनेवाले, जलपानपर ही निर्वाह करनेवाले, पत्तोंका ही आहार करनेवाले, भाँति-भाँतिके नियमोंमें संलग्न तथा वेदीपर शयन करनेवाले तपस्वीमुनि विराजमान थे। वे सरिताओंमें श्रेष्ठ सरस्वतीकी उसी प्रकार शोभा बढ़ा रहे थे, जैसे देवतालोग गंगाजीकी
āsan vai munayas tatra sarasvatyāḥ samīpataḥ | śobhayantaḥ saricchreṣṭhāṃ gaṅgām iva divaukasaḥ, mahārāja |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾರಾಜ! ಅಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಯ ಸಮೀಪದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಆಸನಗಳನ್ನು ಹಾಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಸರಸ್ವತಿ, ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವಂತೆ, ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates ascetic presence and disciplined living as forces that sanctify a place: holy rivers are not only sacred by nature, but are further ‘adorned’ by those who embody dharma through tapas and restraint.
Vaiśampāyana describes a scene near the Sarasvatī where many sages are seated along the bank; their gathering makes the river shine in splendor, compared to how the gods grace the Gaṅgā.