Shloka 49
स सौबलमभिद्र॒त्य गार्ध्रपत्रै: शिलाशितै: । भृशमभ्यहनत् क्रुद्धस्तोत्रेरिव महाद्विपम्,उन्होंने एक विशाल धनुषपर बलपूर्वक प्रत्यंचा चढ़ाकर शिलापर तेज किये हुए गीधके पंखोंवाले बाणोंद्वारा शकुनिपर आक्रमण किया और जैसे किसी विशाल गजराजको अंकुशोंसे मारा जाय, उसी प्रकार कुपित हो उसको गहरी चोट पहुँचायी
sa saubalam abhidrutya gārdhrapatraiḥ śilāśitaiḥ | bhṛśam abhyahanat kruddhas totrair iva mahādvipam ||
ಅವನು ಸೌಬಲನಾದ ಶಕುನಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿ, ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಗಿಡುಗದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಮರುಮರು ಹೊಡೆದನು—ಅಂಕುಶಗಳಿಂದ ಮಹಾದ್ವಿಪವನ್ನು ಹಾಯಿಸುವಂತೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger in war intensifies harm: martial skill (well-made arrows) becomes an instrument of ruthless injury when driven by wrath, suggesting the ethical danger of krodha even within kṣatriya combat.
In the battle account narrated by Sañjaya, a warrior charges at Śakuni (Saubala) and strikes him fiercely with stone-whetted, vulture-feathered arrows, likening the blows to the driving of a great elephant with sharp goads.