Shloka 26
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — दुर्योधनस्य ह्रदप्रवेशः
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Duryodhana’s Entry into the Lake
प्रत्याश्व॒स्य च दुर्धर्ष.: सहदेवो विशाम्पते,प्रजानाथ! इतनेहीमें स्वस्थ होकर दुर्धर्ष वीर सहदेवने हँसते हुए-से दस बाणोंसे शकुनिको बींध डाला और तीन बाणोंसे उसके घोड़ोंको मारकर हँसते हुए-से अनेक बाणोंद्वारा सुबलपुत्रके धनुषको भी टूक-टूक कर डाला
pratyāśvasya ca durdharṣaḥ sahadevo viśāmpate prajānātha itanehīme svasthaḥ kṛtvā durdharṣo vīraḥ sahadevaḥ hasann iva daśabhir bāṇaiḥ śakunim avidhyat, tribhiś ca bāṇaiḥ tasya hayān jaghāna, punar hasann iva anekair bāṇaiḥ subalaputrasya dhanuś ca ṭūk-ṭūkam acchinat.
ಓ ಪ್ರಜಾನಾಥ! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡ ದುರ್ಧರ್ಷ ವೀರ ಸಹದೇವನು ನಗುವಂತೆಯೇ ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಶಕುನಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿದನು; ಮತ್ತೆ ನಗುವಂತೆಯೇ ಬಾಣವರ್ಷದಿಂದ ಸುಬಲನ ಪುತ್ರನ ಧನುಸ್ಸನ್ನೂ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined warrior conduct: after being shaken, one should regain composure (svastha/pratyāśvasya) and act with precise, proportionate force—first wounding the foe, then disabling mobility (horses), and finally neutralizing the weapon (bow). It presents steadiness and tactical restraint as part of kṣatriya-dharma in battle.
Sañjaya describes Sahadeva recovering his steadiness and then attacking Śakuni: he pierces Śakuni with ten arrows, kills his horses with three arrows, and breaks Śakuni’s bow into pieces with many arrows, doing so ‘as if smiling,’ indicating confidence and dominance in the exchange.