Shloka 156
शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
ते दृश्यन्तेडपि समरे तावका निहताः परै: । समरांगणमें आपके वे सैनिक शत्रुओंद्वारा मारे जाने लगे। कुछ योद्धा छिन्न-भिन्न हुए रथके पहियों और कुछ कटे हुए विशाल ध्वजोंके साथ ही धराशायी होते दिखायी देने लगे
te dṛśyante 'pi samare tāvakā nihatāḥ paraiḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಸಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ನಿನ್ನವರಾದ ಯೋಧರು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹತರಾಗತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲವರು ಮುರಿದ ರಥಚಕ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಬಿದ್ದುಹೋದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕಡಿದುಬಿದ್ದ ಮಹಾಧ್ವಜಗಳೊಡನೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality and moral weight of war: even mighty armies and symbols of power (chariots, banners) can be swiftly reduced to ruin. It implicitly warns against attachment to victory and pride, highlighting impermanence and the inevitable suffering produced by armed conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava troops are being killed by the opposing side on the battlefield. He describes scenes of warriors falling amid wrecked chariots and cut-down standards, conveying the chaos and devastation of the ongoing fight.