Shloka 573
Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
संशान्तमपि मद्रेशं लक्ष्मीनैंव विमुड्चति । शक्तिने राजा शल्यके वक्षःस्थलको विदीर्ण कर डाला था, उनके आयुध तथा ध्वज छिन्न-भिन्न हो बिखरे पड़े थे और वे सदाके लिये शान्त हो गये थे तो भी मद्रराजको लक्ष्मी (शोभा या कान्ति) छोड़ नहीं रही थी
saṁśāntam api madreśaṁ lakṣmī naiva vimucyati |
ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಮದ್ರರಾಜ ಶಲ್ಯನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳವು ಚಿದ್ರವಾಯಿತು; ಅವನ ಆಯುಧಗಳೂ ಧ್ವಜವೂ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಚದುರಿದವು; ಅವನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಲನಾದನು—ಆದರೂ ಮದ್ರಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಿ (ರಾಜಶ್ರೀ) ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true royal dignity and inner excellence (lakṣmī as splendor) can remain evident even after death; honor is not only in winning but also in the noble manner of one’s presence and end.
Sañjaya describes the fallen king of Madra (Śalya): though slain and motionless, his appearance still retains a striking radiance, emphasizing his stature even in defeat.