शल्य–युधिष्ठिरयुद्धप्रारम्भः
Commencement of the Śalya–Yudhiṣṭhira Duel
युधिष्टिरं त्रिभिविद्ध्वा भीमसेनं च पठचभि:,माननीय नरेश! मद्रराज शल्यने युद्धस्थलमें युधिष्ठिरको तीन, भीमसेनको पाँच, सात्यकिको सौ और सहदेवको तीन बाणोंसे घायल करके महामनस्वी नकुलके बाणसहित धनुषको क्षुरप्रसे काट डाला। शल्यके बाणोंसे कटा हुआ वह धनुष टूक-टूक होकर बिखर गया
sañjaya uvāca | yudhiṣṭhiraṃ tribhir viddhvā bhīmasenaṃ ca pañcabhiḥ, mānanīya nareśa! madrarājaḥ śalyas tu raṇāṅgaṇe yudhiṣṭhiraṃ tribhir, bhīmasenaṃ pañcabhiḥ, sātyakiṃ śatena, sahadevaṃ tribhir bāṇair viddhvā mahāmanasvinaḥ nakulasya bāṇasahitaṃ dhanuḥ kṣurapreṇa ciccheda | śalyabāṇacchinnaṃ tad dhanuḥ khaṇḍa-khaṇḍaṃ bhūtvā vikirṇaṃ babhūva |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಪೂಜ್ಯ ನೃಪನೇ! ಮದ್ರರಾಜ ಶಲ್ಯನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಭೀಮಸೇನನನ್ನು ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಸಾತ್ಯಕಿಯನ್ನು ನೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಸಹದೇವನನ್ನು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕ್ಷುರಮುಖ ಬಾಣದಿಂದ ಮಹಾತ್ಮ ನಕುಲನ ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಇದ್ದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಶಲ್ಯನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಛಿನ್ನವಾದ ಆ ಧನುಸ್ಸು ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಚದುರಿತು.
संजय उवाच
The verse highlights the instability of external supports in conflict: even capable and righteous warriors can suddenly lose weapons and advantage. The ethical pressure-point is steadiness—maintaining resolve and discernment when violence and reversals strike, a key test within kṣatriya-dharma.
Śalya, fighting for the Kauravas, shoots multiple Pāṇḍava-side warriors—Yudhiṣṭhira, Bhīma, Sātyaki, and Sahadeva—then uses a razor-headed arrow to sever Nakula’s bow, which breaks apart and scatters.