Shloka 34
अभ्यवर्षन् महाराज मेघा इव महीधरम् | ततो दृष्ट्वा वार्यमाणं शल्यं पार्थ: समनन््ततः,महाराज! जैसे मेघ पर्वतपर पानी बरसाते हैं, उसी प्रकार वे शल्यपर बाणोंकी वर्षा कर रहे थे। शल्यको कुन्तीके पुत्रोंद्वारा सब ओरसे अवरुद्ध हुआ देख कृतवर्मा और कृपाचार्य क्रोधमें भरकर उनकी ओर दौड़े आये। साथ ही महापराक्रमी उलूक, सुबलपुत्र शकुनि, महाबली अश्वत्थामा तथा आपके सम्पूर्ण पुत्र भी धीरे-धीरे वहाँ आकर रणभूमिमें शल्यकी रक्षा करने लगे
sañjaya uvāca |
abhyavarṣan mahārāja meghā iva mahīdharam |
tato dṛṣṭvā vāryamāṇaṃ śalyaṃ pārthaḥ samanantataḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾರಾಜ! ಮೇಘಗಳು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವಂತೆ ಅವರು ಶಲ್ಯನ ಮೇಲೆ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸಿದರು. ಆಗ ಕುಂತೀಪುತ್ರರು ಶಲ್ಯನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ತಡೆದು ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಪಾರ್ಥನು ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ದಾಳಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relentless momentum of battle and the kṣatriya ethos of pressing advantage: when an opponent is checked and surrounded, the attacker intensifies effort. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s sober portrayal of war—skill and resolve operate within a tragic, escalating conflict rather than a celebratory one.
Sañjaya reports that Śalya is being overwhelmed by a dense ‘rain’ of arrows, likened to clouds pouring on a mountain. Seeing Śalya impeded and attacked from all sides, Arjuna (Pārtha) continues to assail him from every direction, tightening the pressure in the ongoing battle.