Shloka 14
माल्यप्रवरसंयुक्ते धूपैश्नूर्णश्व वासिते । भरतनन्दन! धृष्टद्युम्नके उस डेरेमें प्रवेश करके द्रोणकुमारने देखा कि पांचालराजकुमार पास ही बहुमूल्य बिछौनोंसे युक्त तथा रेशमी चादरसे ढकी हुई एक विशाल शपय्यापर सो रहा है। वह शय्या श्रेष्ठ मालाओंसे सुसज्जित तथा धूप एवं चन्दन चूर्णसे सुवासित थी ।। १२-१३ ई || तं॑ शयानं महात्मानं विश्रब्धमकुतो भयम्
mālyapravarasaṃyukte dhūpaiś cūrṇaiś ca vāsite | bharatanandana dhṛṣṭadyumnasya tadā śibire praviśya droṇakumārō dadarśa pañcālarājakumāraṃ samīpe bahumūlyāstaraṇopetaṃ kauśeyācchāditāṃ vipulāṃ śayyāṃ śayānam | sā śayyā śreṣṭhamālyaiḥ susajjitā dhūpacandanacūrṇasuvāsitā || taṃ śayānaṃ mahātmānaṃ viśrabdham akuto bhayam ||
ಭರತನಂದನನೇ! ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನ ಗುಡಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ದ್ರೋಣಪುತ್ರನು, ಪಾಂಚಾಲ ರಾಜಕುಮಾರನು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಅಮೂಲ್ಯ ಹಾಸಿಗೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ರೇಷ್ಮೆ ಹೊದಿಕೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ವಿಶಾಲ ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಶಯ್ಯೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಧೂಪ ಹಾಗೂ ಚಂದನಚೂರ್ಣದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನಿಶ್ಚಿಂತವಾಗಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಶಯನಿಸಿದ್ದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of the Sauptika episode: striking an enemy who is asleep and unafraid intensifies the sense of adharma. The luxurious, peaceful setting contrasts with impending violence, prompting reflection on how vengeance can override warrior ethics and compassion.
Sañjaya describes Aśvatthāman entering Dhṛṣṭadyumna’s camp and seeing him asleep on a richly prepared, perfumed bed. Dhṛṣṭadyumna is relaxed and fearless, unaware that Aśvatthāman has come with lethal intent during the night.