Shloka 135
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
कराला: पिड़लाश्चैव शैलदन्ता रजस्वला: । जटिला दीर्घशड्खाश्न॒ पजचपादा महोदरा:,वे बड़े ही विकराल और पिंगलवर्णके थे। उनके दाँत पहाड़ों-जैसे जान पड़ते थे। वे सारे अंगोंमें धूल लपेटे और सिरपर जटा रखाये हुए थे। उनके माथेकी हड्डी बहुत बड़ी थी। उनके पाँच-पाँच पैर और बड़े-बड़े पेट थे
sañjaya uvāca |
karālāḥ piṅgalāś caiva śailadantā rajovalāḥ |
jaṭilā dīrghaśaṅkhāś ca pañcapādā mahodarāḥ ||
ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರರೂ ಪಿಂಗಲವರ್ಣದವರೂ ಆಗಿದ್ದರು; ಅವರ ಹಲ್ಲುಗಳು ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ದೇಹವೆಲ್ಲ ಧೂಳಿನಿಂದ ಲೇಪಿತ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಜಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಲಾಟದ ಎಲುಬು ಉದ್ದವಾಗಿ ಹೊರಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಐದು ಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮಹೋದರಗಳು ಇದ್ದವು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war and adharma generate an atmosphere of dread and moral darkness: the narrative frames the night of slaughter with grotesque, ominous imagery, warning that violence invites भय (fear) and अशुभ (inauspiciousness) rather than glory.
Sañjaya is describing terrifying, monstrous-looking figures—dust-smeared, matted-haired, with mountain-like teeth and unnatural bodies—evoking the ominous, nightmarish setting surrounding the events of the Sauptika episode.