Shloka 121
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
क्रुद्धेन द्रोणपुत्रेण संछन्ना: प्रापतन् भुवि । यक्षों तथा राक्षसोंसे भरे हुए एवं रथों, घोड़ों और हाथियोंसे भयंकर दिखायी देनेवाले रणक्षेत्रमें कुपित हुए द्रोणपुत्रके हाथोंसे कटकर कितने ही क्षत्रिय पृथ्वीपर पड़े थे || १२० $ई || भ्रातृनन्ये पितृनन्ये पुत्रानन्ये विचुक्रुशु:
sañjaya uvāca | kruddhena droṇaputreṇa saṃchannāḥ prāpatan bhuvi | bhrātṝn anye pitṝn anye putrān anye vicukruśuḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ ಅನೇಕರು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಸಹೋದರರನ್ನು, ಕೆಲವರು ತಂದೆಗಳನ್ನು, ಮತ್ತ ಕೆಲವರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು—ಸಂಹಾರದ ಮಧ್ಯೆ ಬಂಧು-ಶೋಕದ ಕರುಣ ನಿನಾದ ಎದ್ದಿತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of rage-driven violence: when anger governs action, the battlefield becomes a place of familial lament, revealing how war collapses social and ethical bonds into grief.
Sañjaya describes the aftermath of Aśvatthāman’s furious assault: people fall to the ground, and survivors cry out in anguish, calling for lost brothers, fathers, and sons amid the chaos.