Shloka 44
मनोवाक्कर्मभिर्भक्तान् पाति पुत्रानिवौरसान् | पिबन्तो5सृग्वसाश्रान्ये क्रुद्धा ब्रह्मद्विषां सदा,मन, वाणी और कर्मसे अपने प्रति भक्ति रखनेवाले उन भक्तोंका भगवान् शिव सदा औरस पुत्रोंकी भाँति पालन करते थे। बहुत-से पार्षद रक्त और वसा पीकर रहते थे। वे ब्रह्मद्रोहियोंपर सदा क्रोध प्रकट करते थे
manovākkarmabhir bhaktān pāti putrān ivaurasān | pibanto 'sṛgvasāśrāny eke kruddhā brahmadviṣāṁ sadā ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರನ್ನು ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ತನ್ನ ಔರಸ ಪುತ್ರರಂತೆ ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೆಲವು ಭೀಕರ ಪರಿವಾರರು ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಧರ್ಮದ ದ್ವೇಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರು ಸದಾ ಕ್ರುದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two linked ideas: (1) steadfast devotion expressed through thought, speech, and action draws divine protection, and (2) hostility toward brahman—understood as the sacred/Vedic and Brahmin-protecting moral order—invites fierce opposition from Śiva’s retinue. Ethically, it frames devotion and reverence for dharmic order as protective, while sacrilege and anti-dharmic aggression provoke retribution.
Sañjaya describes Śiva’s relationship with his followers: he guards his devotees like his own sons. He also depicts the terrifying nature of some of Śiva’s attendants, who are portrayed as blood-and-fat drinkers, perpetually enraged at those deemed enemies of brahman—setting a grim, punitive atmosphere consistent with the Sauptika Parva’s night of slaughter and its supernatural overtones.