Shloka 33
अवादयन् पारिषदा: प्रह्ृष्ा: कनकप्रभा: । गायमानास्तथैवान्ये नृत्यमानास्तथा परे,कितनोंके अंग नील और पिंगलवर्णके थे। कितनोंने अपने मस्तकके बाल मुँड़वा दिये। कितने ही सुनहरी प्रभासे प्रकाशित हो रहे थे। वे सभी पार्षद हर्षसे उत्फुल्ल हो भेरी, शंख, मृदंग, झाँझ, ढोल और गोमुख बजा रहे थे। कितने ही गीत गा रहे थे और दूसरे बहुत-से पार्षद नाच रहे थे
avādayan pāriṣadāḥ prahṛṣṭāḥ kanakaprabhaḥ | gāyamānās tathaivānye nṛtyamānās tathā pare ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಹರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಕನಕಪ್ರಭೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತರಾದ ಆ ಪಾರ್ಷದರು ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಹಾಡಿದರು; ಕೆಲವರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective joy and spectacle can accompany victory or power, even when the surrounding events are ethically troubling. In the Mahābhārata’s moral landscape, such celebration invites reflection on dharma: outward triumph does not automatically imply inner righteousness.
Sañjaya describes a retinue of attendants who are exuberant and golden-radiant, playing music; some sing while others dance, creating a scene of festive commotion.