Shloka 5
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
इस प्रकार श्रीमह्ाभारत सौप्तिकपर्वमें अश्वत्थामाका प्रयाणविषयक पाँचवाँ अध्याय पूरा हुआ
bāhubhiḥ svāyataiḥ pīnair nānā-praharaṇodyataiḥ | baddhājad-mahāsarpa-jvālā-mālākulānanam ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಮಹಾಕಾಯ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಒಂದು ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಕನಂತೆ ನಿಂತು ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದು ನಿಂತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು; ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನು ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದ ವ್ಯಾಘ್ರಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಕಪ್ಪು ಮೃಗಚರ್ಮವನ್ನು ಹೊದ್ದಿದ್ದನು, ಮತ್ತು ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಅವನ ದಪ್ಪದಾದ, ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳು ನಾನಾವಿಧ ಅಸ್ತ್ರಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು; ಬಾಹುಬಂಧಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಹಾಸರ್ಪಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅವನ ಬಾಯಿಯು ಅಗಲವಾಗಿ ತೆರೆದು ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ದಂತಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಕರಾಳ; ಸಾವಿರಾರು ವಿಚಿತ್ರ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಭಯಾನಕ ಪುರುಷನು ದಾರಿಯನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that violent intent—especially in the darkness of vengeance—meets a moral and cosmic resistance: terrifying guardianship imagery externalizes the inner consequence of adharma, warning that power and weapons do not exempt one from ethical accountability.
In Sañjaya’s report, Aśvatthāmā (in the surrounding passage) encounters a colossal, radiant, fearsome figure blocking the entrance—armed, serpent-adorned, and flame-faced—signaling a supernatural obstruction and an atmosphere of dread before the ensuing night-time events.