Shloka 33
“नरश्रेष्ठट हम दोनों एक साथ तुम्हारी सहायताके लिये चले हैं। तुम्हारे दुःख-सुखमें हमारा समान भाग होगा, तुम्हें हम दोनोंपर संदेह नहीं करना चाहिये” ।। अश्वत्थामा तु संक्रुद्धः पितुर्वधमनुस्मरन् । ताभ्यां तथ्यं तथा55चख्यौ यदस्यात्मचिकीर्षितम्,उस समय अश्वत्थामा पिताके वधका स्मरण करके रोषसे आगबबूला हो रहा था। उसके मनमें जो कुछ करनेकी इच्छा थी, वह सब उसने उन दोनोंसे ठीक-ठीक कह सुनाया
sañjaya uvāca | narāśreṣṭha! vayam ubhau ekasātha tava sahāyatāyai calitau | tava duḥkha-sukhe asmākaṃ samānaḥ bhāgaḥ bhaviṣyati; tvayā asmatsu ubhayor api saṃdeho na kartavyaḥ || aśvatthāmā tu saṃkruddhaḥ pitur vadham anusmaran | tābhyāṃ tathyaṃ tathā ācakhyau yad asya ātma-cikīrṣitam ||
“ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಒಂದಾಗಿ ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ. ನಿನ್ನ ದುಃಖ-ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಮಭಾಗಿಗಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ಸಂಶಯ ಬೇಡ.” ಆದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತಂದೆಯ ವಧೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts pledged solidarity with the moral danger of being drawn into another’s vengeance: shared loyalty can become complicity when anger rooted in bereavement drives one toward harmful intent.
Two companions assure support and shared fate, urging trust; meanwhile Aśvatthāmā, burning with rage at his father’s killing, openly tells them his intended course of action—setting the stage for the grim events of the Sauptika episode.