Shloka 28
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
नामर्षयत कौन्तेयो भीमसेनो महाबल: । दुःखके कारण द्रौपदीका यह भाँति-भाँतिका विलाप सुनकर महाबली कुन्तीकुमार भीमसेन इसे सहन न कर सके ।।
vaiśampāyana uvāca |
na amarṣayat kaunteyo bhīmaseno mahābalaḥ |
duḥkha-kāraṇaṃ draupadyāḥ evaṃ bhānti-bhānti-kam vilāpaṃ śrutvā mahābalī kuntī-kumāro bhīmasenaḥ etat soḍhuṃ na śaśāka ||
sa kāñcana-vicitra-aṅgaṃ ratham āruroha mahārathaḥ |
visphārya saśaraṃ cāpaṃ tūṛṇam aśvān acodayat ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ದುಃಖವೂ ಅದರ ಕಾರಣಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದ್ರೌಪದಿಯ ನಾನಾವಿಧ ವಿಲಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕುಂತೀಪುತ್ರ ಮಹಾಬಲ ಭೀಮಸೇನನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಹೋದನು. ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ವಧಕ್ಕೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಆ ಮಹಾರಥಿ ಸ್ವರ್ಣಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ತಾಣಿಸಿ, ನಕುಲನನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how grief can ignite a powerful impulse toward retribution; it frames Bhīma’s response as a kṣatriya’s decisive resolve, while implicitly raising the ethical tension between righteous justice and anger-driven vengeance.
Hearing Draupadī’s intense lament after the night massacre, Bhīma cannot bear it; he mounts an ornate chariot, readies his bow and arrows, and rushes forward determined to kill Droṇa’s son (Aśvatthāmā), with Nakula acting as charioteer in the given account.