Shloka 56
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
धिक्शब्दस्तु ततस्तत्र समभूल्लोमहर्षण: । सभ्यानां नरदेवानां दृष्टवा कुन्तीसुतांस्तथा,उस समय कुन्तीपुत्रोंकी ओर देखकर सभामें उपस्थित नरेशोंकी ओरसे दुःशासनपर रोमांचकारी शब्दोंमें धिक्कारकी बौछार होने लगी
dhikśabdas tu tatas tatra samabhūl lomaharṣaṇaḥ | sabhyānāṃ naradevāṇāṃ dṛṣṭvā kuntīsutāṃs tathā ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟುಮಾಡುವ ‘ಧಿಕ್!’ ಎಂಬ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು. ಕುಂತೀಪುತ್ರರನ್ನು ಅಂಥ ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಸಭಾಸ್ಥ ನೃಪತಿಗಳು ಶ್ರೋತೃಗಳನ್ನು ನಡುಗಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ದುಃಶಾಸನನ ಮೇಲೆ ನಿಂದೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When wrongdoing is committed in a public institution, moral order (dharma) is upheld not only by rules but by collective ethical judgment; the assembly’s cry of “Shame!” signals that adharma must be named and condemned, even if power tries to normalize it.
In the Kaurava court, as the Pāṇḍavas are seen in a degraded and unjust situation, the kings and courtiers present react with a shuddering outcry of condemnation, directing their reproach at Duḥśāsana for his conduct.