Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
दुःशासन सुबालो<यं विकर्ण: प्राज्ञवादिक: । पाण्डवानां च वासांसि द्रौपद्याश्चाप्युपाहर
duḥśāsana subālo ’yaṃ vikarṇaḥ prājñavādikaḥ | pāṇḍavānāṃ ca vāsāṃsi draupadyāś cāpy upāhara ||
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು— ದುಃಶಾಸನ! ಈ ವಿಕರ್ಣನು ಕೇವಲ ಬಾಲಕ; ಆದರೂ ಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹೋಗು; ಪಾಂಡವರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ, ದ್ರೌಪದಿಯ ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಸಹ ಕಿತ್ತು ತೆಗೆ.
कर्ण उवाच
The verse highlights how contemptuous speech and the misuse of authority can accelerate adharma: instead of heeding a principled objection (Vikarna’s), Karna derides it and urges an act of public humiliation, showing how moral collapse in a court begins with rejecting ethical counsel.
In the Kuru assembly during the dice-game crisis, Vikarna has spoken in defense of dharma. Karna responds by mocking Vikarna as an immature ‘wise-talker’ and instructs Duhshasana to seize/bring the garments of the Pandavas and Draupadi—an escalation toward Draupadi’s attempted disrobing.