Shloka 27
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
उस कोलाहलके शान्त होनेपर राधानन्दन कर्ण क्रोधसे मूर्च्छिंत हो उसकी सुन्दर बाँह पकड़कर इस प्रकार बोला ।।
karṇa uvāca | dṛśyante vai vikarṇeha vaikṛtāni bahūny api | tajjātas tadvināśāya yathāgnir araṇiprajaḥ ||
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವಿಕರ್ಣಾ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕವು ವಿಕೃತ ಹಾಗೂ ಹಾನಿಕರ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅರಣಿಕಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಗ್ನಿ ಅಂತतः ಆ ಅರಣಿಗಳನ್ನೇ ದಹಿಸುವಂತೆ, ಕೆಲವರು ತಾವು ಹುಟ್ಟಿದ ಕುಲದ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ।
कर्ण उवाच
Educational Q&A
Karna uses a moral analogy: causes can generate their own destroyers. One should recognize that a person born within a lineage may act against its welfare, just as fire produced from araṇi-sticks consumes the very sticks that produced it.
After the commotion subsides, Karna—angered—addresses Vikarna and rebukes him through a pointed metaphor, implying that someone within a family can become the agent of that family’s downfall.