Shloka 33
पुनर्द्यूत-समाह्वानम्
Renewed Summons to the Dice-Game and Exile Wager
ततोअब्रवीत् तां प्रसभं निगृहा केशेषु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम् | कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च त्राणाय विक्रोशति याज्ञसेनी,यह सुनकर दुःशासन उसके काले-काले केशोंको और जोरसे पकड़कर कुछ बकने लगा; इधर यज्ञसेनकुमारी कृष्णाने अपनी रक्षाके लिये सर्वपापहारी, सर्वविजयी, नरस्वरूप भगवान् श्रीकृष्णको पुकारने लगी
tato ’bravīt tāṃ prasabhaṃ nigṛhya keśeṣu kṛṣṇeṣu tadā sa kṛṣṇām | kṛṣṇaṃ ca jiṣṇuṃ ca hariṃ naraṃ ca trāṇāya vikrośati yājñasenī ||
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದುಃಶಾಸನನು ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಕಠೋರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾಜ್ಞಸೇನಿ ಕೃಷ್ಣಾ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕೂಗಿದಳು—ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಜಿಷ್ಣು (ಅರ್ಜುನ)ನನ್ನು, ಹರಿಯನ್ನು, ನರನನ್ನು—ಧರ್ಮರಕ್ಷಕರನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡುತ್ತಾ.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical collapse of public power when violence and humiliation are inflicted on the innocent, and it frames refuge (śaraṇāgati) as a dharmic response: when human protectors fail, one appeals to higher righteousness—symbolized by invoking Kṛṣṇa/Hari and the divine-human ideals Nara and the heroic Jishṇu.
In the Kaurava assembly, Draupadī is assaulted and restrained by her hair; amid this outrage she cries out for rescue, calling upon Kṛṣṇa, Arjuna (Jishṇu), Hari, and Nara—names that represent divine protection and righteous strength.