Shloka 9
Rājasūyābhiṣeka-darśana: Duryodhana’s Observation of the Consecration
आच्छादयसि प्रावारानश्रासि विशदौदनम् | आजानेया वहन्त्यश्वा: केनासि हरिण: कृश:
ācchādayasi prāvārān aśnāsi viśadāudanam | ājāneyā vahanty aśvāḥ kenāsi hariṇaḥ kṛśaḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀಯ, ಶುಭ್ರವಾದ ಶುದ್ಧ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತೀಯ, ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ವಂಶದ ಕುದುರೆಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರುತ್ತವೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಶೋಕದಿಂದ ನೀನು ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿ ಕೃಶನಾಗಿದ್ದೀಯ?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Outer prosperity—fine clothing, pure food, and noble conveyance—does not guarantee inner well-being. The verse highlights how grief and anxiety can wither a person despite material comfort, prompting an ethical, compassionate inquiry into the true cause of suffering.
The speaker observes someone who appears materially well-provided—wearing costly mantles, eating refined rice, and riding with noble horses—yet looks pale and emaciated. He asks what sorrow or distress has caused this visible decline, setting up a disclosure of the person’s inner trouble.