Shloka 42
कृष्णमाह्दनयतामद्य युद्धे चक्रगदाधरम् । यादवस्यैव देवस्य देहं विशतु पातित:,“हमने जिनकी पूजा की है, अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले वे भगवान् गोविन्द तुमलोगोंके सामने मौजूद हैं। तुमलोगोंमेंसे जिसकी बुद्धि मृत्युका आलिंगन करनेके लिये उतावली हो रही हो, वह इन्हीं यदुकुल-तिलक चक्रगदाधर श्रीकृष्णको आज युद्धके लिये ललकारे और इनके हाथों मारा जाकर इन्हीं भगवानके शरीरमें प्रविष्ट हो जाय”
kṛṣṇam āhvānayatām adya yuddhe cakragadādharam | yādavasyaiva devasya dehaṃ viśatu pātitaḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂದು ಮರಣವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಲು ಬಯಸುವವನು ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಲಿ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾತಿತನಾಗಿ, ಆ ಯಾದವದೇವನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores Kṛṣṇa’s invincibility and divine status: challenging him is tantamount to seeking death, and death at his hands is depicted as a form of ultimate merging with the divine—highlighting devotion and the theological framing of warfare outcomes.
The speaker (reported by Vaiśampāyana) issues a provocative call: if anyone truly wants to die, let him challenge Kṛṣṇa—armed with discus and mace—and, once slain, be said to enter Kṛṣṇa’s divine body.