Shloka 8
भषन्ते तात संक्रुद्धा: श्वानः सिंहस्य संनिधौ
bhaṣante tāta saṅkruddhāḥ śvānaḥ siṁhasya saṁnidhau
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ತಾತಾ! ಸಿಂಹದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ ನಾಯಿಗಳು ಬೊಗಳುವಂತೆ, ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಿಂಹಸಮವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ದಂಡಿಸಲು ಉದ್ಯತನಾಗುವವರೆಗೆ ಇವರು ಮಾತ್ರ ಗದ್ದಲ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಸಿಂಹನಾದ, ಚೇದಿ ವಂಶದ ಭೂಷಣನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನೂ ವಿವೇಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಈ ರಾಜರನ್ನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಸಾಧ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ—ನಾಯಿಯನ್ನು ಸಿಂಹವನ್ನಾಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Arrogant speech and mob-like clamor persist only while true authority remains restrained; when dharmic power awakens to administer daṇḍa (just punishment), empty bravado collapses. The verse also warns that anger and loss of viveka (discernment) can drive even a renowned king into self-destructive provocation.
During the Sabhā Parva episode surrounding the Rājasūya and the honoring of Kṛṣṇa, hostile kings—led by Śiśupāla—raise an uproar. Vaiśampāyana describes them through a metaphor: like dogs barking near a lion, they are loud only until Kṛṣṇa decides to act, foreshadowing Śiśupāla’s impending punishment.