Shloka 18
स्वर्गयोनिर्महद् ब्रह्म स्वर्गयोनिर्महद् यश: । स्वर्गयोनिस्तपो युद्धे मृत्यु: सो5व्यभिचारवान्,वेदाध्ययन स्वर्गप्राप्तिका कारण है, परोपकाररूप महान् यश भी स्वर्गका हेतु है, तपस्याको भी स्वर्गलोकका साधन बताया गया है; परंतु क्षत्रियके लिये इन तीनोंकी अपेक्षा युद्धमें मृत्युका वरण करना ही स्वर्गप्राप्तिका अमोघ साधन है
svargayonir mahad brahma svargayonir mahad yaśaḥ | svargayonis tapo yuddhe mṛtyuḥ so 'vyabhicāravān ||
ಮಹದ್ ಬ್ರಹ್ಮ (ವೇದಾಧ್ಯಯನ) ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂಲ; ಪರೋಪಕಾರದಿಂದ ದೊರಕುವ ಮಹಾ ಯಶಸ್ಸೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣ; ತಪಸ್ಸೂ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಸಾಧನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ—ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ—ಧರ್ಮದಿಂದ ವಿಚಲಿತನಾಗದೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ವರಣಿಸುವುದೇ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಅಚ್ಯುತ ಸಾಧನ.
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
Multiple paths are acknowledged as leading to heaven—Vedic learning (brahma), beneficent renown (yaśas), and austerity (tapas)—but for a kṣatriya, steadfastly accepting death in righteous battle is presented as an especially certain means, provided it is aligned with dharma and not motivated by deviation or unrighteousness.
In this passage Kṛṣṇa is speaking in a didactic mode, ranking and comparing recognized dharmic means to attain heavenly merit. The statement frames a value-system where social duty (varṇa-dharma), especially the warrior’s obligation in battle, is treated as a decisive ethical criterion for posthumous reward.