Shloka 23
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
अमषदिभिततप्तानां ज्ञात्यर्थ मुख्यतेजसाम् । रविसोमाग्निवपुषां दीप्तमासीत् तदा वपु:,जरासंधके प्रति रोषके कारण वे प्रज्वलित-से हो रहे थे। जाति-भाइयोंके उद्धारके लिये उनका महान् तेज प्रकट हुआ था। उस समय सूर्य, चन्द्रमा और अग्निके समान तेजस्वी शरीरवाले उन तीनोंका स्वरूप अत्यन्त उद्धासित हो रहा था। एक ही कार्यके लिये उद्यत हुए और युद्धमें कभी पराजित न होनेवाले उन दोनों (कृष्णोंको अर्थात् नर-नारायणरूप कृष्ण और अर्जुन)-को भीमसेनको आगे लिये जाते देख युधिष्ठिरको निश्चय हो गया कि जरासंध अवश्य मारा जायगा
amṛṣadbhir ataptānāṁ jñāty-arthaṁ mukhya-tejasām | ravi-somāgni-vapuṣāṁ dīptam āsīt tadā vapuḥ ||
ಜರಾಸಂಧನ ಮೇಲಿನ ಅಸಹ್ಯ ಕೋಪದಿಂದ ಅವರು ಒಳಗೊಳಗೆ ತಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ಬಂಧುಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಅವರ ಮುಖ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಆ ಮೂವರ ರೂಪ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸಿತು.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic motivation: intense power (tejas) is justified when directed toward protecting and liberating one’s kin and upholding righteous duty, not for personal cruelty. Righteous resolve can appear as ‘fire-like’ energy when grounded in obligation and justice.
Vaiśaṃpāyana describes the protagonists’ fierce, luminous readiness—likened to the sun, moon, and fire—arising from intolerable provocation and the aim of saving their relatives. This radiance signals their determination and foreshadows Jarāsandha’s impending defeat.