Shloka 24
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
दर्वीहोमानुपादाय सर्वान् यः प्राप्तुते क्रतून् | अभिषेकं च यस्यान्ते सर्वजित् तेन चोच्यते,“जो उस यज्ञका अनुष्ठान करता है, वह “दर्वीहोम' (अग्निहोत्र आदि)-से लेकर समस्त यज्ञोंके फलको प्राप्त कर लेता है एवं यज्ञके अन्तमें जो अभिषेक होता है, उससे वह यज्ञकर्ता नरेश 'सर्वजित् सम्राट' कहलाने लगता है
darvīhomān upādāya sarvān yaḥ prāpnute kratūn | abhiṣekaṃ ca yasyānte sarvajit tena cocyate |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು— ಯಾರು ಈ ಕ್ರತುವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರು ದರ್ವೀಹೋಮ (ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಾದಿ)ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಸರ್ವ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಭಿಷೇಕ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ ಆ ಯಜಮಾನ ರಾಜನು ‘ಸರ್ವಜಿತ್’—ಸರ್ವವಿಜಯಿ ಸಾಮ್ರಾಟ್—ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links sovereignty to dharmic procedure: by properly undertaking a great sacrifice, a king is said to gain the merit of all sacrificial rites, and the concluding abhiṣeka confers a recognized, legitimate status—‘Sarvajit’—grounded in ritual and social order rather than mere coercion.
Vaiśampāyana explains the proclaimed result of the sacrifice being discussed: the performer receives the cumulative fruits of sacrifices beginning with darvīhoma, and at the end undergoes consecration, after which he is publicly designated by the royal epithet ‘Sarvajit’.