Shloka 50
धृष्टद्युम्न: शिखण्डी च पाण्डुपाज्चालसृञ्जया: । पूजयन्ति सम कौन्तेयं निहते सूतनन्दने,राजेन्द्र! नकुल-सहदेव, पाण्डुपुत्र भीमसेन, वृष्णिवंशके श्रेष्ठ महारथी सात्यकि, धृष्टद्यम्म और शिखण्डी आदि पाण्डव, पांचाल तथा सूंजय योद्धा सूतपुत्र कर्णके मारे जानेपर कुन्तीकुमार अर्जुनकी प्रशंसा करने लगे
sañjaya uvāca | dhṛṣṭadyumnaḥ śikhaṇḍī ca pāṇḍupāñcālasṛñjayāḥ | pūjayanti sma kaunteyaṃ nihate sūtanandane rājendra |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಸೂತನಂದನ ಕರ್ಣನು ಹತನಾದಾಗ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನ, ಶಿಖಂಡಿ ಹಾಗೂ ಪಾಂಡವರು, ಪಾಂಚಾಲರು, ಸೃಂಜಯರ ಯೋಧರು—ಎಲ್ಲರೂ ಕುಂತೀಪುತ್ರ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಯುದ್ಧಧರ್ಮದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಈ ಕೀರ್ತಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಶೌರ್ಯದ ಅಂಗೀಕಾರವೂ, ಕಠಿಣ ಕರ್ತವ್ಯಸಿದ್ಧಿಯ ಮುದ್ರೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು; ಭಯಂಕರ ಶತ್ರುವಿನ ಪತನದ ಬಳಿಕ ಮಿತ್ರರೇ ಜಯವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಾನ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅದು ಸೂಚಿಸಿತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in a dharma-framed war, communal recognition follows decisive action: allies publicly honor the warrior who accomplishes a difficult duty. It also hints at the ethical tension of celebrating victory that is inseparable from death and loss.
After Karṇa has been killed, leading Pāṇḍava-aligned fighters—Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, and the Pāṇḍava–Pāñcāla–Sṛñjaya troops—praise and honor Arjuna. Sañjaya reports this to King Dhṛtarāṣṭra.