Shloka 67
दृढाहतः पत्रिभिरुग्रवेगै: पार्थेन कर्णो विविधै: शिताग्रै: बभौ गिरिरगैरिकधातुरक्त: क्षरन् प्रपातैरिव रक्तमम्भ:,अर्जुनके भयंकर वेगशाली और तेजधारवाले नाना प्रकारके बाणोंद्वारा गहरी चोट खाकर कर्ण अपने अंगोंसे रक्तकी धारा बहाता हुआ उस पर्वतके समान सुशोभित हुआ, जो गेरु आदि धातुओंसे रँगा होनेके कारण अपने झरनोंसे लाल पानी बहाया करता है
sañjaya uvāca | dṛḍhāhataḥ patribhir ugravegaiḥ pārthena karṇo vividhaiḥ śitāgraiḥ | babhau girir gairikadhāturaktaḥ kṣaran prapātair iva raktam ambhaḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಪಾರ್ಥನ ಭಯಂಕರ ವೇಗದ, ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ, ನಾನಾವಿಧ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಗ್ರಗಳ ಬಾಣಗಳಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಆಘಾತಗೊಂಡ ಕರ್ಣನು ಅಂಗಾಂಗಗಳಿಂದ ರಕ್ತಧಾರೆ ಹರಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು—ಗೇರು ಮುಂತಾದ ಧಾತುಗಳಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಪರ್ವತವು ತನ್ನ ಜಲಪಾತಗಳಿಂದ ರಕ್ತವರ್ಣದ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸುವಂತೆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of kṣatriya warfare: even when courage and martial brilliance remain, the physical reality of injury and bloodshed exposes the grave human cost. It invites reflection on dharma in conflict—duty pursued amid suffering—and the ethical weight carried by those who fight.
Sañjaya narrates that Arjuna strikes Karna with many swift, sharp, feathered arrows. Karna, deeply wounded, bleeds profusely; yet he appears striking—compared to a mountain reddened by minerals, sending down red torrents from its waterfalls.