Shloka 53
श्रीकृष्णने कहा--अर्जुन! खाण्डव वनमें जब तुम हाथमें धनुष लेकर अग्निदेवको तृप्त कर रहे थे, उस समय यही सर्प अपनी माताके मुँहमें घुसकर अपने शरीरको सुरक्षित करके आकाशमें उड़ा जा रहा था। तुमने उसे एक ही सर्प समझकर केवल इसकी माताका वध किया था ।। स एष तद् वैरमनुस्मरन् वै त्वां प्रार्थयत्यात्मवधाय नूनम् । नभश्ष्युतां प्रज्वलितामिवोल्कां पश्यैनमायान्तममित्रसाह
śrīkṛṣṇa uvāca—arjuna! khāṇḍava-vane yadā tvaṁ dhanuḥ-pāṇir agnidevaṁ tṛptim ānayan, tadā eṣa eva sarpaḥ svam ātmānaṁ mātur mukhe praviśya śarīraṁ saṁrakṣya nabhasi utpatya gacchan dṛśyate sma. tvayā tu enam ekaṁ sarpam iti matvā kevalaṁ asya mātā hataiva. sa eṣa tad-vairam anusmaran vai tvāṁ prārthayaty ātma-vadhāya nūnam; nabhaś-cyutāṁ prajvalitām iva ulkāṁ paśyainam āyāntam, amitra-sāha.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು— ಅರ್ಜುನ! ಖಾಂಡವ ವನದಲ್ಲಿ ನೀನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅಗ್ನಿದೇವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ವನವನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇದೇ ಸರ್ಪವು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಾಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ದೇಹವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿಹೋಯಿತು. ನೀನು ಅವರನ್ನು ಒಂದೇ ಸರ್ಪವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವನ ತಾಯಿಯನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ವಧಿಸಿದ್ದೆ. ಆ ವೈರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಈಗ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ವಧಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಶತ್ರುಸಾಹ! ನೋಡು— ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಜ್ವಲಂತ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
कृष्ण उवाच