अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
प्रायच्छद् द्विषतां हन्त्रीं कुण्डलाभ्यां पुरंदर: । यस्य सर्पमुखो दिव्य: शर: काउज्चनभूषण:
prāyacchad dviṣatāṁ hantrīṁ kuṇḍalābhyāṁ purandaraḥ | yasya sarpamukho divyaḥ śaraḥ kāñcanabhūṣaṇaḥ ||
ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಕುಂಡಲಗಳ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಆ ಶತ್ರುಹಂತೃ ಆಯುಧವನ್ನು ನೀಡಿದನು—ಅದರ ದಿವ್ಯ ಶರವು ಸರ್ಪಮುಖಾಕಾರವಾಗಿದ್ದು ಕನಕಭೂಷಿತವಾಗಿತ್ತು.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ambiguity of ‘giving’ when it occurs within manipulation and wartime strategy: a gift or exchange can appear virtuous yet function as a means to empower violence, showing how dharma can be tested by context, intention, and consequence.
Vaiśaṃpāyana narrates that Indra (Purandara) grants an enemy-destroying divine arrow—serpent-mouthed and gold-adorned—in connection with the exchange involving a pair of earrings, situating the weapon’s origin within a consequential bargain.