Shloka 90
तान् पञ्च भल्लैर्दशभि: सुमुक्ति- स्त्रिधा त्रिधैकेकमथोच्चकर्त । धनंजयास्त्रैन्यपतन् पृथिव्यां महाहयस्तक्षकपुत्रपक्षा:
tān pañca bhallair daśabhiḥ sumuktis tridha tridhā ekam athoccakarta | dhanañjayāstrāi nyapatan pṛthivyāṃ mahāhayas takṣakaputrapakṣāḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಐದು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಭಲ್ಲಬಾಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಕತ್ತರಿಸಿ ತುಂಡುಮಾಡಿದನು; ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದನ್ನೂ ಛೇದಿಸಿದನು. ಧನಂಜಯನ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡ, ತಕ್ಷಕನ ಪುತ್ರರಂತೆ ವೇಗಶಾಲಿಯಾದ ಮಹಾಹಯಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋಯವು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the decisive power of disciplined skill (śastra-kauśala) in kṣatriya warfare, while implicitly reminding the listener that such prowess manifests as real, immediate harm—living beings (the horses) fall, and victory is purchased through suffering.
Sañjaya describes a battlefield moment where expertly released arrows sever their targets repeatedly; then Arjuna (Dhanañjaya), using his astras, strikes down the great, swift horses—likened to the offspring of the nāga Takṣaka—so that they collapse onto the ground.